Mijn Ferrari brein

Ik heb geleerd mijn adhd-kantje te omarmen: ‘I have a Ferrari brain but with chevy brakes’.

Ik zal je eens een prachtig verhaal vertellen:

Er waren eens 2 mensen, die het hele jaar door hard werken. Maar daarnaast veel leuke dingen doen en hun leven vullen met het aan elkaar rijgen van mooie momenten met familie en vrienden.

Die 2 mensen kiezen ervoor om hun zuurverdiende peseta’s te steken in het vliegen naar een vrijwel wifi-loos eiland aan de andere kant van de wereld. Om zich daar geheel vrijwillig te gaan ontfermen over een roedel van 26 honden!

Kijk Ell, ik hoef jou natuurlijk niet te vertellen dat dit gaat over jou & Rem. Dit zijn de verhalen die het leven een gouden randje geven. Verhalen die uniek zijn omdat het een verhalen zijn over onbaatzuchtig geluk, daar waar geven en genieten samenkomen.

Je moet me echt beloven dat je bij terugkomst er zeker een, of twee, blogjes over gaat schrijven. Want ik ben zo benieuwd welke impact dit gaat hebben op je leven, zowel zakelijk als prive.

Een beetje gepaste jaloezie heb ik natuurlijk  wel, want we hebben het hier wel over de Seychellen. En bovendien ben ik een beetje in de naïeve overtuiging dat er in mij een Cesar Milan schuilt. Maar dat terzijde want van mij krijg je in ieder geval een staande ovatie en diep respect!

En dan jouw vraag aan mij: Jouw Ferrari brein (zoals jij deze noemt) blijft maar gaan en overlopen van de ideeën. Hoe kom jij tot rust? Hoe krijg jij jouw brein zover dat ie helemaal zen is? Lukt dat überhaupt?

Ik moet je wat bekennen, van rust word ik kriegelig en bovendien word ik er ook niet veel gezelliger van. Ik hou van snelheid, schakelen, avontuur en van resultaat boeken.

Nadat ik de volgende quote las heb ik besloten mijn adhd-kantje te omarmen: ‘you have a Ferrari brain but with chevy brakes’. (En nee, de vrouw op de foto zit niet in een Ferrari maar dat dashbord is wel prachtig!)

Ik heb uitdagingen nodig. En zolang mijn breinmotortje blijft draaien blijven de ideëen én het daarop actie ondernemen doorgaan. En dan vooral als ik daarmee zaken voor elkaar krijg die ikzelf of mijn omgeving niet verwachten. Knokken, hustle en focussen met als beloning die fijne adrenalinerush. Iedere dag een beetje boven jezelf uitstijgen. Adrenaline is my drug of choice.

En juist als mijn hoofd zo actief is merk ik dat ik sensitiever word. Dat ik de kleuren van de bomen in bloei nog feller zie, nog meer dan anders bijna uit elkaar knap van trots als ik mijn zoons zie of moet bulderen van het lachen om een, niet eens zo hele lollige, grap van mijn man. En dat die momenten me rust en geluk geven.

Maar soms na een drukke periode merk ik dat ook bij mij het energiepeil daalt en dat het belangrijk is om een tandje terug te doen. En dan is mijn hardlooprondje nog belangrijker dan normaal. Want hardlopen is een rode draad in mijn leven, of ik nou druk ben of niet. Tijdens het hardlopen veeg ik de boel in mijn bovenkamer weer aan en leg alles weer keurig in de laatjes waar het hoort. Met als gevolg weer volop ruimte voor nieuwe ideëen en plannen. That’s how I roll zeg maar, want daarmee is de cirkel weer rond.

Zeg Ell ik ken jou ook niet anders dan bezige bij. Altijd bezig en een belangrijk en invloedrijk gezicht op vele social media kanalen (hoor ik daar twitter babe 2016?). Hoe kom jij tot rust?

Kus, Rianne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s